Caleido-ISK biedt onderwijs aan anderstaligen. Veel van deze kinderen hebben een talent die ze ‘achter hebben moeten laten’ in hun vaderland. Hier in Nederland moeten ze veelal helemaal opnieuw beginnen en staan ze gevoelsmatig vaak met ‘lege handen’. Bij Caleido in Emmeloord en Lemmer willen de docenten deze talenten weer een kans geven. Soms zelfs met eigen middelen. Mobina is een van deze getalenteerde leerlingen. Lees hier haar verhaal.

Mobina is bijna 18 jaar en zit sinds een jaar op Caleido-ISK. Aan het einde van het schooljaar hoopt ze iets met haar hobby en grote passie fotografie te kunnen gaan doen. Haar talent is op school niet onopgemerkt gebleven.

Liefde voor fotografie
Anderhalf jaar geleden woonde Mobina nog in Iran, waar haar ouders een eigen winkel op het gebied van fotografie hadden. ‘Het was eigenlijk een family job’, vertelt Mobina. ‘Mijn ouders waren altijd bezig met fotografie, ik ben met een camera in mijn handen opgegroeid. In Iran deed ik heel veel met film en dan met name voor filmfestivals. Ik heb er zelfs prijzen mee gewonnen.’

In een gesprek met één van haar docenten over haar thuisland en over haarzelf kwam haar liefde voor fotografie ter sprake en hoe erg ze dit miste hier in Nederland. Haar vreugde was groot toen deze docent aan het einde van de dag naar haar toe kwam en aan haar vroeg; ‘wat als jij een tijdje een camera kunt lenen?’ ‘Ik was zo ontzettend blij’, glimlacht ze. ‘Ik ken hier niemand om mij te helpen en daar werd ik wel echt verdrietig van. Nu kan ik weer iets doen waar ik blij van word.’

Vanaf die tijd zijn Mobina en de camera onafscheidelijk. Ze trekt er in haar eentje op uit naar Amsterdam om daar te gaan fotograferen. Maar ook in Bant en Lemmer heeft ze prachtige beelden vastgelegd. ‘Ik had afgesproken dat ik na de kerst mijn foto’s zou laten zien. Iedereen was onder de indruk van mijn beelden. We hebben toen met de docent bedacht dat we er iets mee wilden gaan doen. Zo is het idee van de ‘foto galery’ ontstaan.’

Tentoonstelling
De dertien mooiste foto’s hebben inmiddels een prominente plek bij de ingang van de school. Ze heeft zelf bij elke foto in één zin haar gevoel opgeschreven. Ook de klas heeft meegedacht door woorden te bedenken die bij de foto’s zouden passen. ‘We hebben met elkaar 20 woorden bedacht en hebben dit teruggebracht naar zeven: denk, droom, leef, hoop, zoek, wacht en rust.’

Zelf vindt ze de foto van de weg haar mooiste foto. ‘Ik houd van die foto. Waar je vandaan komt ligt achter je en wat er komen gaat aan het einde van de weg, dat weet je niet. Dat is eigenlijk mijn leven. Ik weet niet wat er komen gaat. Ik moet elke dag kiezen wat ik wil en welke kant ik op wil gaan. Ik weet niet waar ik uit ga komen aan het einde van de weg en kan niet in de toekomst kijken.’

Binnenkort willen ze de ‘galery’ uitbreiden met kunst van andere getalenteerde leerlingen. Mobina; ‘Ik weet dat er twee leerlingen zijn die heel erg goed kunnen tekenen. Het zou heel leuk zijn als zij ook iets van hun talent kunnen laten zien.’ Als verrassing is voor Mobina een officiële opening georganiseerd met een hapje en een drankje.

Ook staat een volgend project alweer op de planning; theater maken met een echte uitvoering. Mobina mag het filmen voor haar rekening nemen, waar ze nu al naar uitkijkt.